Imágenes de página
PDF
ePub

in his confidential letters to his friends: «Mitto bic “ sermonem de Scholis, plane Lutheranum, et Lutheri 6 verbositate nihil authorem suum negans, sed plenissi

me referens. Sic sum.” Philip. Melancthoni. Epistolæ Luth. ed. Budd. p. 186. “ Meus vero" (viz. Sermo) “ præterquam quod artibus dicendi imperitus et incul“ tus, nihil nisi sylvam et chaos verborum evomuit ; tum 66 etiam eo fato agitur, ut turbulentus et impetuosus vel6 ut luctator cum monstris infinitis semper congredi cogatur. .... Solor tamen meipsum, quod existimem, 66 imo sciam, Patrem illum familias cælestem, pro mag“ nitudine suæ domus, etiam opus habere uno et altero servo,

duro contra duros, et aspero contra asperos, “ veluti malo cuneo in malos nodos. Et tonanti Deo

opus est non tantum pluvia irrigante, sed etiam toni“ tru conculiente, et fulgure auras purgante, quo feli“cius et copiosius terra fructificet.” J. Brentio. Ibid. p. 193. " Mihi, ut videtis, Latinæ linguæ modicus est usus,

qui in barbarie Scholasticorum doctorum ætatem consumpsi.Balthas. Alterio. Ibid. p. 287.

Page 133, note (11). In the Apology of their Confession, the Lutherans were particularly solicitous to prevent the possibility of disconnecting faith from repentance : “Quare intelli“ gunt omnes boni viri utiliter et pie reprehensam esse « doctrinam sophistarum et canonistarum de pænitentia. “ Nam hæc dogmata aperte falsa sunt, et non solum “ aliena a scripturis sacris, sed etiam ab ecclesiasticis “ patribus. 1. Quod per opera extra gratiam facta me“ reamur ex pacto divino gratiam. 2. Quod per attri« tionem mereamur gratiam.....9. Quod susceptio

sacramenti pænitentiæ, ex opere operato, sine. bono o motu utentis, hoc est, sine fide in Christum, consequa“ tur gratiam. Nos igitur ut explicaremus pias 66 conscientias ex his labyrinthis sophistarum, constitui“mus duas partes pænitentiæ, videlicet, contritionem et

p. 40.

fidem. Si quis volet addere tertiam, videlicet, dignos "fructus poenitentiæ, hoc est, mutationem totius vitæ ac 66 morum in melius, non refragabimur.” De Pænitentia,

“ Sed quia adversárii nominatim hoc damnant, “ quod diximus, homines fide consequi remissionem

peccatorum, addemus paucas quasdam probationes, “ ex quibus intelligi potest, remissionem peccatorum “ contingere non ex opere operato propter contritionem, “ sed fide illa speciali, qua unusquisque credit sibi remitti 6 peccata. Nam hic Articulus præcipuus est, de quo

digladiamur cum adversariis, et cujus cognitionem 66 ducimus maxime necessariam esse Christianis omnibus. ..... Adversarii, cum de fide loquuntur, et dicunt

eam præcedere poenitentiam, intelligunt fidem non “ hanc, quæ justificat, sed quæ in genere credit Deum

esse, pænas propositas esse impiis, &c. Nos præter “ illam fidem requirimus, ut credat sibi quisque remitti peccata. De hac fide speciali litigamus, et opponimus

eam opinioni, quæ jubet confidere, non in promissione Christi, sed in opere operato contritionis, confessionis, et

satisfactiunum.Ibid. p. 42. We here perceive what the Lutherans meant by the terms “ special faith,” which have been in later times so differently appropriated by the Calvinists: we see, that their only object was to teach the drooping penitent, by a special, opposed to a general, faith in Christianity, the necessity of grounding his individual hope of pardon upon the promise of Christ, and not upon the inherent efficacy of his own contrition, confession, and satisfactions. Nor, when we read the following explicit passage in the works of Luther, will it be possible for us to suppose, that he ever contended for an assurance in divine forgiveness upon the contracted principle of personal election. “ Fides acquisita seu sophistarum infusa, de 6 Christo dicit, Credo Filium Dei passum et resusci6 tatum,' atque hic desinit. Sed vera fides dicit, ' Credo

6

• quidem Filium Dei passum et resuscitatum, sed hoc totum pro me, pro peccatis meis, de quo certus sum. Est enim pro totius mundi peccatis mortuus. Ac certissimum est, me esse partem aliquam mundi, ergo certissiómum est pro meis quoque peccatis mortuum esse.' Opera, vol. i. p. 386.

That they inculcated a faith, which is only to be found in penitence, their Apology sufficiently proves : “ Item fides illa, de qua loquimur, existit in pænitentia. .... Quare non potest existere in his, qui secundum

carnem vivunt, qui delectantur cupiditatibus suis, et obtemperant eis. .. .. Quare fides illa, quæ accipit re6 missionem peccatorum in corde perterrefacto et fugiente " peccatum, non manet in his, qui obtemperant cupidi"tatibus, nec existit cum mortali peccato." De Dilectione, &c. p. 13. “ Hæc fides, de qua loquimur, s existit in pænitentia.” Responsio ad Argum. &c. p. 29. “ Fides non manet in his, qui abjiciunt pæniten“ tiam; sicut supra diximus, fidem existere in poenitentia." De Usu et Numero Sacram. p. 60.

Indeed, Melancthon had before strongly impressed the same idea in the Articles which he drew

up

for the Visitation of the Saxon Churches: “ Pastores debent

cxemplum Christi sequi, qui, quoniam pænitentiam 66 et remissionem peccatorum docet, debent eadem et

ipsi tradere Ecclesiis. Nunc vulgare est vociferare de fide, et tamen intelligi quid sit fides non potest, nisi prædicata pænitentia. Plane vinum novum in utres “ veteres infundunt, qui fidem sine pænitentia, sine doctrina timoris Dei, sine doctrina legis prædicant, et ad 6 carnalem quandam securitatem assuefaciunt vulgus. Et “ securitas est deterior, quam plerique errores antea “ sub papatu fuerunt. Hoc genus concionatorum de“ scribit Hier. et vituperat eos, qui dicunt, Pax, pat, et non est pax." Art. Pastorum Officium, ed. 1530. Hi, qui docent in Ecclesiis, tradant doctrinam legis,

alioqui, ubi doctrina fidei sine lege traditur, infinita scandala oriuntur, vulgus fit securum, et somniant se “ habere justitiam fidei, quia nesciunt fidem in his « tantum

esse posse, qui habent contrita per legem corda." Art. de Lege. Such was the faith which they maintained, when they spoke of that principle as the medium of Christian consolation. It is nevertheless necessary to add, that they sometimes used the word in a more extended sense, as embracing the whole of Christianity. “Sacrilegium itaque est ordines reli“giosorum sanctos appellare. Una religio sancta et 66 sanctificans est, Christianismus, seu fides.Opera Lutheri, vol. i. p. 376. “ Duæ sunt partes fidei, sive religionis Christianæ ; pænitentia nempe, sive con“ tritio ob peccata, deinde fiducia de remissione pecca- torum. Tertia est vitæ Christianæ, sive bonorum 66 operum exercitium.” Art. Visit. Saxon. apud Seckendorf. lib. ii.-sect. 13. §. 36.

Page 134, note (12). How much soever any strong expressions of Luther upon the subject of faith, which he solely opposed to the Scholastical doctrine of merit, may have been misunderstood, as verging towards fanaticism, it is certain, that he himself never intended to give them that bias. • Ex hoc tamen non sequitur, quod debeas peccatum “ extenuare aut contemnere, quia Deus illud non im“putat. Non imputat quidem; sed quibus, et propter quid? Non duris et securis, sed poenitentiam agentibus, et fide apprehendentibus Christum propitiatorem, propter quem ut remittuntur eis omnia peccata, ita et reliquiæ peccati eis non imputantur.” Opera, vol. v.

« Christiana libertate hodie abutuntur plurimi, “ dicentes, Gratia, gratia ; ergo non est opus bona facere aut mala pati.” Ibid. p. 14.

« Nemo præsumat per somnium id atque cogitationem de fide, quam ipse sibi finxit, se in illud” (regnum cælorum) “ingres

p. 421.

66 surum.

Fide opus est viva, quæque probata et exer: citata(bonis operibus) sit egregie. Sed proh Deus! “ ut pugnantia cum hoc loco et scripserunt et prædi6 carunt nostri impostores, non doctores, asserentes, qui minutissimum duntaxat gradum, et vel scintillulam aliquam fidei moriturus habuerit, hunc salutem assecu66 turum.” Vol. v. p. 448. « Pænitentia omnium testi“monio et vero, est dolor de peccato, cum adjuncto proposito melioris vitæ.Disput. contra Antinomos. Id. vol. i. p. 401. “ Cavenda igitur doctrina Papistarum “ de pænitentia, sicut ipse infernus et diabolus. Multo

magis cavendi sunt, qui nullam prorsus poenitentiam in Ecclesia relinquunt.Ibid. p. 404. .

- Fædus est error, quod quispiam de peccatis se putet satisfactu“ rum ; quæ ex inestimabili clementia Deus et semper “ et gratis remittit atque condonat, nihil a nobis invicem requirens, quam ut in posterum bene vivamus.” Id. vol. i. p. 59. When speaking of divine, as opposed to human, excommunication for crime, he adds; “ Sed non

perpetuo ab eis aberit judicium Dei. Homines fal06 lunt; Deum fallere non possunt. Is in novissimo “ die colliget per angelos omnia scandala, et conjiciet “ in æternum ignem. Ab hac Dei excommunicatione “ occulta qui volet liberari, caveat peccata, et pænitentiam agat, hoc est, emendet vitam, deinde precetur et credat veniam per Christum. Hæc unica via est illam “ occultam Dei excommunicationem effugiendi.” Id.

P. 381. Upon the peculiar application of the doctrine, that we are justified by faith alone, to the conscience of the penitent sinner, alarmed by the recollection of his past transgressions, Melancthon delivers himself in the most explicit terms: “ Est sane wagádočov dicere, quod sola “ fide justi sumus, multum enim scandalorum videtur parere legis abrogatio, sed hæc doctrina pertinet non ad 6 witam exteriorem, sed ad certamen conscientiæ luctantis

Bb

vol. v.

« AnteriorContinuar »