Imágenes de página
PDF
ePub

224. Σοι γαρ τόδ' αισχρόν χωρίς

, ίν τε πόλει κακόν. - ίν τε τη πόλει Erfurdt. Σοι γαρ τόδ' αισχρoν, έν τε ση πόλει κακόν Ρ. E. We think the following conjecture is a nearer approximation to the genuine reading, Eoi gay τόδ' αισχρών, και πρός, εν πόλει κακόν. Πelen. 962. 'Απόδος τε, και προς, σώσον, or perhaps χάμα, τη πόλει κακόν. Ρlato Crit. 5. p. 75. όρα, μη άμα τα κακά και αισχρα ή σοί τε και ημίν.

228. Μηδαμώς ατιμάσης Τους Ηρακλείους παίδας είς χέρας λαβών. - λαβεϊν P. E. A similar error infects the Supplices of Aeschylus v. 58. οίκτον οίατρόν αίων Δοξάσει τις ακού=ων όπα τάς Τηρείας Μήτιδος οικτράς αλόχου. Read, oύτoν οικτρόν αίων Δοξάσει τις ακούσειν όπα τας Τηρείδος.

233. Ωίκτειρ' ακούσας τάσδε συμφοράς. - τώνδε Ρ. Ε. Εsch. Suppl. 654. Μήποτε λοιμός ανδρών Τώνδε πόλιν κενώσαι. Read Térde.

238. Τους σους μη παρώσασθαι ξένους. - τoυσδε μη π. ξ. Ρ. Ε. ν. 252, however, is not exactly in point, as Demophon is there addressing Copreus.

259. του θεού πλείον Φρονών.-πλείω Ρ. Ε. with two ΜSS. Soph. Αnt. 768. Δράτω φρονείτω μείζον και κατ' άνδρ' ών. Read μείζον', as in v. 933 of this play, μείζω της τύχης φρονών πολύ. It may not be amiss to observe, that πλείον φρονείν means to be, or to think one's self more τιιse, in which sense also μάλλον and άμεινον φρονείν are used ; but μείζον φρονείν is, to have higher notions of one's self.

323. Υψηλόν αίρω - αιρώ Porson. άρω Ρ. E. for αερώ, the future of αείρω.

372. This Epode we would arrange as follows, adopting Mr. Elms ley's excellent emendation of ευ χαρίτων έχουσαν in v. 380, for ευχαρίστων έχoυσαν. ευράνα μεν έμοιγ' αρέ

τέα κατάχαλκος.
σκει, συ δ', ώ κακόφρων άναξ, αλλ' ού των πολέμων έρα-
λέξω, ει πόλιν ήξεις,

στάς μη μοι δορί συνταρά.
ούχ ούτως α δοκείς κυρή-

ξης των εν χαρίτων έχουν σεις' ου σου μόνω έγχος. ουδ' σαν πόλιν, αλλ' ανάσχου. Inv. 377, we have omitted έστιν after κατάχαλκος, inserting των ia the following verse. The system is thus reduced to regular choriambics.

385. Ου γάρ τι μη ψεύση γι κήρυκος λόγος. ψεύση γ' ο κ. λ. Heath. ψεύση os P. E. We would combine both emendations, and read feron σ' ο κήρυκος λόγος.

386. Ο γάρ στρατηγός ευτυχώς τα προς θεών, "Έστιν, σάφ' οίδα, και μάλ' ου «μικρόν φρονών, Εις τας Αθήνας.

Vitiosum esse lotin ex to apparet, quod rarissime lot, in initio versus legitur, nisi initio sententiæ, vel saltem post aliquam pausam sive distinctionem. Dedi igitur iicu, veniet, quod miror Musgravio in mentem non venisse.' P. E.

387. Και μάλ' ου σμικρών Φρονών. In his verbis nonnihil haereo P. E. Read κου μάλα σμικρών φρονών. Aesch. Pers. 325. Κείται θανών δειλαίος, ου μάλ' ευτυχώς. Ιbid. 387. Και νύξ επήει, κου μάλ’ Ελλήνων στρατός Κρυφαίον έκπλούν ουδαμή καθίστατο. Suppl. 466. "Ατης άβυσσον πέλαγος, ου μάλ' εύπορον. 922. Κλάους άν, οι ψαύσειας, ου μάλ' εις μακράν.

430. Εις

JULY, 430. Εις χείρα γη ξυνήψαν. Valckenaer reads “Ως χείρα, which we approve. The common phrase εις χείρας ιέναι τινι, which Mr. Elmsley adduces, is surely quite inapplicable to the verse before us.

448. Ω δυστάλαινα του μακρού βίου σέθεν. Mr. Elmsley compares Ηec. 661. Med. 1028. We add Helen. 1038. ώ τάλαιν' εγω κακών. Εl. 1143. Οι μου, τάλαινα της έμής πάλαι τροφής. Read, oι εγώ τάλαινα. Aesch. Pers. 495. Οι εγώ τάλαινα ξυμφοράς κακής, φίλοι. 517. Οι εγώ τάλαινα διαπεπραγμένου στρατού. A siimilar construction occurs Ηec. 215. 449. Οr. 219. 829. 1027. Ιph. Τ. 1490. Helen. 1943. Aesch. Theb. 921. See Porson on v. 384. of the Phoenissae.

467. Τί γάρ γέροντος ανδρός Ευρυσθεί πλέον Θανόντος ; The Latin version is Quid enim Eurystheo plus accederet, te homine sene mortuo? It should be, Quid enim Eurystheo proderit. Helen. 329. Πρίν δ' ουδεν ορθώς είδέναι, τι σου πλέον Λυπoυμένη γένοιτ' άν ; Theocr. Εp. VI. 1. Α δειλαιέ του Θύρσι, τι το πλέον, ει καταταξεις Δάκρυσι διγλήνους ώπας οδυρόμενος; Leonidas Analect. 1. p. 234. Φεύξομ, "Έρως, υπό γάν σί, τί δε πλέον;

481. 'Αλλ', είμι γαρ – Mr. Elmsley properly omits the comma before ειμί.

Το his instances of άλλα γαρ, besides the seven which we have enumerated at v. 119. may be added the following; Phven. 1775. 'Αλλα γαρ τι ταύτα θρηνώ και μάτην οδύρομαι ; Helen. 1401. 'Αλλ' εκπερα γαρ δωμάτων και τους έμούς Γάμους ετοίμους εν χερούν έχειν δοκών. Ηerod. VI. 124. 'Αλλα γαρ ίσως τι επιμεμφόμενοι. Χenoph. Αnab. III. ii. 32. 'Αλλα γας και περαίνειν ήδη ώρα. Lex. Sangerm. MS. ap. Ruhnken. ad Ηomer. H. Cer. p. 36. ''Αλλα γας, αντί του δέ. Εύπολις Βάπταις - αναρίστητος άν, Κουδέν βεβρωκώς, αλλά γαρ στέφανον έχων,

499. 'Εν τώδε κευχόμισθα σωθήναι λόγω. Mr. Elmsley conjectures vaxóuscha. are we hindered ?

505. Κίνδυνος ημών ούνεχ αιρείσθαι. Mr. Elmsley gives oύνεκ' αίρεσθαι, and illustrates the phrase, κίνδυνον αίρεσθαι, with his usual learning and accuracy. Of v. 957. of the Supplices of Æschylus, Mr. Elmsley says, * neque aignon cum Aldo, neque aigriobat cum Robortello, sed aiçobzi legendum videtur.' We remember to have seen this correction proposed about three years ago, in the pages of a contemporary Journal, as Afr. Porson's. The verse in question should be read thus: "Eotas rád. non πόλεμον αίρει σοι νέον. Pelasgus orders the herald to take himself off'; 10 which he answers Εσται τάδ'. I will. So in Homer when Scamander says, 'Αλλ' άγι δη και ίασον, Achilles replies, "Εσται ταύτα, Σκάμανδρι διοτραφές. See Porson on v. 1033. of the Iph. in Aul.

544. ένδικωτέρως. - ένδικώτερον P. E. who observes that comparative adverbs most commonly end in ON, superlative in A. He reads xarážva for καταξίως in Soph. Oed. C. 91. V. 69 of the Helen should, we think, be read thus, Πλουτεϊ γαρ οίκος αξι', ως προσεικάσαι. Vulg. άξιος προσεικάσαι. In ν. 290. of the same play, άνανδρος πολια παρθενεύεται, the commentators have not perceived that gonia' is used adverbially. Soph. ΕΙ. 962 "Αλεκτρα γηράσκουσαν, ανυμέναια τε.

554. άλλ' υπερφέρεις Τόλμη τι τόλμαν, και λόγω χρηστώ λόγον. “An legendum, αλλ' υπερφέρει Τόλμης τι τόλμα και λόγου χρηστού λόγος ? Aesch. Proin. 921. “ος δή κεραυνού κρείσσον' ευρήσει φλόγα, Βροντής θ' υπερβάλλοντα καρτερον κτυπόν.: P. E. If we mistake not, υπερβάλλειν always governs all

accusative

140. 272.

accusative case, as in Orest. 437. 1660. Aesch. Ag. 308. In v. 1391 . of the Ion, for θριγκού τουδ' υπερβάλλω ποδι, should unquestionably be read, for more reasons than one, θριγκους τούσδ'. Secondly, υπερβάλλειν, without a case, signifies, to be pre-eminent, as in Arist. Plut. 109. Ατέχνως υπερβάλλουσι τη μοχθηρία. With a case, it signifies, to pass over, as in the instances above specified; or to exceed, as in Xenoph. Hier. IV. 8. τα υπερβάλλοντα τα ίκαια, πολλά εστι; but the genitive case is subjoined only to the middle voice; see Dawes M. C. p. 243. Herodot. I. 124. VI. 9. VII. 165. IX. 71. We therefore correct the verses of Aeschylus thus, “ος δή κεραυνού κρείσσον ευρήσει φλόγα, Βροντάς θ' υπερβάλλιντα καρτιρον κτυπόν, ercilling the thunderbolts.

573. Χώρει, προσείπουσ' ύστατον πρόσφθεγμα μοι. - πρόσφθεγμα δη P. E. We suspect that Euripides wrote υστάτους προσφθέγμασι. Unless we are deceived by Beck's admirable Index (to which we beg leave to express our obligations) πρόσφθεγμα is not elsewhere used by Euripides in the singular number. In v. 777. of the Troades Mr. Burges has restored τρόσπτυγμα.

593. Εΐη γε μέντου μηδέν.– So 637. "Ηκω γι μέντοι χάρμα σου φέρων μέγα, 21 μέντοι is to be read for γι μεν δη in Soph. Electr. 1243. Aesch. Suppl.

597. 'Αλλ' ο μέγιστον εκπρέπουσ' ευψυχίας - ευψυχία Scaliger, which Mr. Elmsley confirms from’Alc. 645. Suppl. 841. We add Aesch. Pers. 184. Κάλλει τε των νυν εκπρεπεστέρα πολύ. But in ν. 442. of the same play, the accusative is used, Ψυχήν τάριστοι κεύγένειαν εκπρεπείς.

612. παρά δ' άλλον άλλα Μοίρα διώκει. To the parallel instances, which Mr. Elmsley cites, may be added Solon. Eleg. V.75. "Ατη δ' εξ αυτών αναφαίνεται, ήν, οπόταν Ζεύς Πέμψη τισομένην, άλλοτέ κ' άλλος έχοι. ΧΙΙΙ. 4. Χρήματα δ' ανθρώπων άλλοτε άλλος έχει. Read, άλλοτέ κ' άλλος έχοι.

618. 'Αλλα συ μη προσπιτνών τα θεών ύπερ. προπίτνων τα θεων φέρε. Ρ.Ε. 634. Φροντίς τις ήλθ' οικείος, ή ξυνεσχόμην. - ξυνειχόμην. Ρ. Ε. 639. “Ύλλου πενέστης. The reader should be referred to Ruhnken's illustration of the word πενέστης in his notes on Timeus, p. 212.

644. In his note on this line, Mr. Elmsley notices a mistake of Ambrose Philips, who, in the Ode of Sappho to Venus, translates the words aita diftixorto, The birds dismist, (while you remain,) Bore back their empty car again ; which interpretation, although completely opposite to the real meaning of the words, was suggested by Mile. Le Fèvre, and commended by Addison as a pretty conceit. The same mistake had been made by M. Longuepierre, or, in classical Latin, Longopetraeus, who translates thus, Vous étiez descendue à pcine, et promptement Ils réprirent la route.

646. Τί χρήμ’ αυτής πάν τόδ' επλήσθη στέγος; “Nota interrogationis vel post tí xeñua, vel in tine versus collocari posse monet Reiskius, qui Citat Cycl. 99. Τι χρήμα; Βρομίου πόλιν κοιγμεν εισβαλείν. Ρ. Ε. The exact state of the case is this; tí xpñuece; with the mark of interrogation immediately following, signifies, what is the matter? how now? Hippol. 919. "Έα, τι χρήμα και σήν δάμαρθδρώ, πάτερ, Νεκρόν. Suppl. 103. Eα. Το χρήμα και καινας εισβολής ορώ λόγων. Aesch. Prom. 298. Έα, τι χρήμα και και συ δή πόνων εμών "Ηκεις επόπτης; Theocr. ΧΧΙ. 25. Μη λαθόμαν και το

[graphic]

tò xrñuce; The same sense is to be given to tí xpéos; v. 96. of this play, and Aesch. Ag. 85. Τί χρέος και το νέον ; But το χρήμα, when used as in the verse before us, according to its present punctuation, is for dià tí xpousty as in v. 633. Τι χρημα κείσαι, και κατηφές όμμ' έχεις και 709. Τί χρήμα μέλλεις, την Φρενών ουκ ένδον ών, Λείπειν μ' έρημον ξυν τέκνοισι τοις έμούς και

657. Σε, πρόσθε ναού τουδ' όπως βαίης πέλας. i. e. Σε καλών. Some editions have Eù. Mr. Elinsley confirms the old reading from Helen. 553. Soph. Αnt. 441. Σε δή, σε την νεύουσαν εις πέδον κάρα, Φης, ή καταρνει μη δεδρακέναι τόδε; where we would read Σέ του, σε τήν ν. Oed. C. 1578. Σί του κικλήσκω, τον αιέν άυπνον. Αj. 1228. Σί του, τον έκ της αιχμαλωτίδος, λέγω. ΕΙ. 1445. Σί του, σε κρίνω, ναι σί, την εν τω πάρος Χρόνω θρασείαν, Eurip. Ion. 219. Σέ του, τον παρά ναόν, αυδω.

961. "Ατας τι, χώρα τήδε προσβαλων πόδα, Πού νύν άπιστο και τις καιν είργε συμφορά Ξυν σοι φανέντα δεύς εμήν τέρψαι Φρένα ; Mr. Elmsley conjectures, Παϊς νυν απεστι. We think the true reading to be Σου στην απεστι.

688. 'Αλλ' ούν μαχούμ' αριθμόν ουκ ελάσσοσι. – μα χούμαι γ' αριθμόν Ρ. Ε.

693. Ως μή μενούντα, τάλλά σου λέγειν πάρα. Mr. Elmsley illustrates the construction ως μη μενούντα, and observes in the Addenda, that the tragedians never cut oft 1 in the dative singular. One instance he has overlooked, viz. Aesch. Pers. 852. Υπαντιάζειν παίδ' έμω πειράσομαι, where παίδ' is for παιδί. v. 836. Υπαντίαζε παιδί.

706. Xρή γνωσιμαχεϊν σην ηλικίαν. – Χρην P. E. We prefer the presert tense.

742. ξύμμαχος γένοιο μοι. Τοιούτος, οίος αν τροπήν Ευρυσθέως Θείην. Mr. Elmsley explains the concluding words to mean, ώστε εμε τροπήν Ευρυσθέως Θείναι, We think that the true reading is θείης. For assuredly τοιούτος and olos must refer to the same object, as in that memorable declaration of Socrates, ως εγω ου μόνον νύν, άλλα και αεί τοιούτος, οίος των εμών ουδένι άλλα πείθεσθαι, ή τα λόγω, ός αν μοι λογιζομένων βέλτιστος φαίνεται. Ηerod. 1. 71. *Ω βασιλεύ, επ' άνδρας- τοιούτους στρατεύεσθαι παρασκευάζεαι, οι σκυτίνας μεν αναξυρίδας φορέoυσι. Cf. Suppl. 746. Cresphont. ap. Stob. p. 381.

752. Ιαχήσατε. – Dixi ad Soph. Oed. T. 1992. secundam in ιαχή et lageir communem esse, neque quidquam caussæ esse cur scriberelur laxxò et iaxxtîv. Postea vero suspicio mibi oborta est, iaya et la xarv media correpta e Doricis exa et axtīv, interdum etiam ex Atticis ηχή et ηχείν, librariorum errore nata' P. E. Mr. Elmsley proceeds to correct those passages which seem to oppose his observation, in a very probable manner. For our parts, we still think that the verb should be written iaxxéw, where the second syllable is long. From laxzos or idxgon a religious exclamation, are formed iaxxéw and largáfa, the latter of which verbs is used by Herodotus in the sense of enclaiming, and its compound επιξιακχάζ. by Aeschylus. We consider therefore iaxxéw to be quite distinct from iakéw, the second syllable of which is always short in Homer. In Aristoph. Ran. 215. for Διόνυσον εν Λίμναισιν ιαχήσαμεν. read Διόνυσον εν Λίμναις ιακχήσαμεν. Ιη Iph. A. 1039. iungàr, u sacred song, seems better than lazás, and in Herc. F. 349. Ιακχεί rather than ιαχει. In v. 1502, of the Helen, for επιπίτομενος ιαχεϊ, should probably be written επιπετομένοισιν άχει. and iu Troad. 515. ris Tpoiar áxhow. Musgrave quotes a fragment of the

Palamedes,

of Toup.

Palamedes, τυμπάνων Ιάκχους. Aesch. Pers. 940. Πέμψω πολύδακρυν laxár. Read iaxxor. In v. 1150. of the Electra iznos is a ditrochaeus, the iota being made long by the argument, as in Troad. 328. Heracl. 844. Helen. 805. 1924. 753. Και παρα θρόνον αρχέταν. This rare word αρχίτης, which occurs also in Electr. 1149. is to be restored to Aeschylus Pers. 1003. Befãos γαρ αρχίται στρατού, which we conceive to be far better than αγρόται, the common reading, ακρόται that of Robortellus, Or αγρέται, the conjecture

779. Φθινας αμέρα. By these words Brodaeus understands the last day of the month, Musgrave the first; to whose opinion Mr. Elmsley accedes : «Nullus enim dies majori jure φθινας ημέρα appellari potest, quam is, in quo sit solis et lunæ coitus (conjunctio). This reason is not quite correct: for supposing the first day of the month to be really what 1s name imports, νουμηνία, since the time of a synodic revolution of the moon is only 29d. 12h. 44'. 2", it is evident that the conjunction of the two luminaries would take place on the 30th day, or ένη και νέα, which name, as Plutarch tells us, was given it by Solon on this very account, because during part of that day the moon was old, and for the remaining part new. On no account therefore can obova's åpéra be referred to the first day of the month. It signifies, probably, either the last, or the 21st, on which day they began to reckon the days μηνός φθίνοντος.

778. Retinendum κεύθει, quod pro κεύθεται ponitur.' Musgrav. Kεύθεται non est Graecum. Ηujus enim vocis sola activa forma usurpatur. P. E. i. e. apud Αtticos. liad Ψ. 244. Θείομεν εις ό κεν αυτός εγών αιδη κεύθωμαι. Αpollon. Rhod. IV. 535. Τούνεκεν εισέτι νύν κείνη δε

782. 'Ολολύγματα παννυχίοις υπό παρθένων ιαχεί ποδών κρότοισι. « Ordo st, ολολύγματα ιαχεί υπό παννυχίους κρότοισι παρθένων ποδών. Resonant ululatus ad nocturnos plausus virgineorum pedum.' P. E. The order is rather, ολολύγματα υπιαχεί παν». κ. π. π. Or ολολύγματα ιαχεί υπό παρθένων ποδών παννυχίοις κρότοισι. • for υπο, in the sense of ad, requires a genitive case; Bacch. 155. Μέλπετε τον Διόνυσον βαρυβρόμων υπό τυμπάνων. Soph. ΕΙ.7 10. Χαλκής υπαι σάλπιγγος ήξαν. (Cf. v.630.) Ηomer. II. Σ. 492. Νύμφας δ' εκ θαλάμων δαίδων ύπο λαμπoμενάων Ηγίνεον άνα άστυ. Ηesiod Scut. 280. Αι δ' υπό φορμίγγων αναγoν κόρον αμερόεντα. Αrchilochus ap. Schol. Αristoph. Ran. 1426. υπ' αυλητήρος αείδων. Pindlar. ΟΙ. ΙV. 4. υπό ποικιλοφόρμιγγος αοιδας. Ηerodot. 1. 17. εστρατεύετο δε υπό συρίγγων τε και πηκτίδων. (where see Wesseling.) VII. 21. ώρυσσαν υπό μαστίγων. Sub is used by Horace in the same sense, Sub cantu querulae despice tibiae.

784. Δέσποινα, μύθους σοί τε συντομωτάτους Κλύειν, εμοί τε τώδε καλλίστους φέρω. - τούσδε καλλίστους. Ρ. E. i. e. λέγειν.

793. Ο μέν γέρων ουκ έστιν Ιολέως όδε ; Mr. Elmsley's conjecture, ο μέν γέρων ούν έστιν 'Ιολέως έτι και gives better sense. We might read, ο μεν γέρων ούν 1ολέως, ουκ έστι δή; Orest. 1074. Σοι μεν γάρ έστι πόλις, εμοί δ' ουκ έστι δή. 1079. κηδoς δε τουμόν και σον ούκ έτ' έστι δή.

801. Εσεί γαρ αλλήλοισιν οπλίτην στρατόν Kατα στόμ' εκτείνοντες αντιτάξαμιν – εκτείνοντας, P. E. The correction of Aesch. Pers. 831. pro

κεύθεται αίη.

[ocr errors]
[ocr errors]

posed

« AnteriorContinuar »