Imágenes de página
PDF
ePub

(Gens Druides antiqua facris operata deorum
Heroüm laudes imitandaque gesta canebant)
Hinc quoties fefto cingunt altaria cantu
Delo in herboșâ Graiæ de more puellæ

45
Carminibus lætis memorant Corinëida Loxo,
Fatidicamque Upin, cum flavicomâ Hecaërge,
Nuda Caledonio variatas pectora fuco.
Fortunate fenex, ergo quacunque per orbem
Torquati decus, & nomen celebrabitur ingens, 50
Claraque perpetui succrescet fama Marini,
Tu quoque in ora frequens venies plausumque virorum,
Et parili carpes iter immortale volatu.
Dicetur tum fponte tuos habitasse penates
Cynthius, & famulas venisse ad limina Mufas :

55 At non sponte domum tamen idem, & regis adivit Rura Pheretiadæ cælo fugitivus Apollo; Ille licet magnum Alciden susceperat hofpes; Tantùm ubi clamofos placuit vitare bubulcos, Nobile mansueti ceffit Chironis in antrum,

60 Irriguos inter faltus frondosaque tecta Peneïum prope

rivum : ibi fæpe sub ilice nigrâ
Ad cytheræ ftrepitum blandâ prece victus amici
Exilii duros lenibat voce labores.
Tum neque ripa suo, barathro nec fixa sub imo
Saxa stetere loco, nutat Trachinia rupes,
Nec sentit folitas, immania pondera, fylvas,
Emotæque suis properant de collibus orni,
Mulcenturque novo maculofi carmine lynces.
Diis dilecte fenex, te Jupiter æquus oportet
Nascentem, & miti lustrarit lumine Phæbus,
3

Atlantisque

65

70

[ocr errors]

Atlantisque nepos; neque enim nisi charus ab ortu
Diis superis,poterit magno favifie poetæ.
Hinc longæva tibi lento sub flore senectus
Vernat, & Æfonios lucratur vivida fusos,

75
Nondum deciduos servans tibi frontis honores,
Ingeniumque vigens, & adultum mentis acumen..
O mihi fi mea fors talem concedat amicum
Phæbæos decorasse viros qui tam bene nôrit,
Si quando indigenas revocabo in carmina reges, So
Arturumque etiam sub terris bella moventem ;
Aut dicam invictæ sociali fædere mensæ
Magnanimos Heroas, & (O modo fpiritus adfit)
Frangam Saxonicas Britonum fub Marte phalanges.
Tandem ubi non tacitæ permensus tempora vitæ,
Annorumquæ satur cineri fua jura relinquam,
Ille mihi lecto madidis astaret ocellis,
Aftanti fat,erit fi dicam sim tibi curæ ;
Ille meos artus liventi morte folutos
Curaret parva componi molliter urna..
Forfitan & noftros ducat de marmore vultus,
Nectens aut Paphia myrti aut Parnasside lauri
Fronde comas, at ego secura pace quiescam.
Tum quoque,

fi

qua fides, si præmia certa bonorum,
Ipfe ego, cælicolûm semotus in æthera divům,
Quò labor & mens pura vehunt, atque ignea virtus,
Secreti hæc aliqua mundi de parte videbo
Quantum fata finunt) & tota mente serenùm
Ridens purpureo suffundar lumine vultus,
Et fimul æthereo plaudam mihi lætus.Olympo.

85

90

95

100

ΕΡΙΤ Α.

EPITAPHIUM DAMONIS.

ARGUMENTU M.

Thyrsis & Damon ejusdem viciniæ paftores, eadem :

ftudia fequuti à pueritiâ amici erant, ut qui plurimum. Thyrsis animi causâ profectus peregrè de obitu Damonis nuncium accepit. Domum poftea reversus, & rem ita esse * comperto, se, fuamque solitudinem hoc carmine deplorat. Damonis autem sub personâ hîc intelligitur Carolus Deodatus ex urbe Hetruriæ Luca paterno genere oriundus, cætera Anglus; ingenio, doctrina, clariffimisque cæteris virtutibus, dum viveret, juvenis egregius.

IMERIDES nymphæ (nam vos & Daphnin
H Н

.& Hylan,
Et plorata diu meministis fata Bionis)
Dicite Sicelicum Thamesina per oppida carmen :
Quas miser effudit voces, quæ murmura Thyrsis,
Et quibus assiduis exercuit antra querelis,
Fluminaque, fontesque vagos, nemorumque receffus,
Dum fibi præreptum queritur Damona, neque altam
Luctibus exemit noctem loca sola pererrans.
Et jam bis viridi surgebat culmus arista,
Et totidem flavas numerabant horrea messes,
Ex quo summa dies tulerat Damona sub umbras,

5

10

[merged small][ocr errors][merged small]

15

20

Nec dum aderat Thyrfis; pastorem fcilicet illum
Dulcis amor Mufæ Thusca retinebat in urbe.
Aft ubi mens explete domum, pecorisque relicti
Cura vocat, simul assuetâ feditque sub ulmo,
Tum verò amissum tum denique sentit amicum,
Cæpit & immensum fic exonerare dolorem.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Hei mihi! quæ terris, quæ dicam numina cælo,
Poftquam te immiti rapuerunt funere Damon!
Siccine nos linquis, tua fic fine nomine virtus
Ibit, & obscuris numero fociabitur umbris?
At non ille, animas virgâ qui dividit aureâ,
Ika velit, dignumque tui te ducat in agmen,
Ignavumque procul pecus arceat omne silentum.

25 Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Quicquid erit, certè nisi me lupus antè videbit, Indeplorato non comminuere fepulchro, Constabitque tuus tibi honos, longumque vigebit Inter pastores: Illi tibi vota fecundo Solvere poft Daphnin, post Daphnin dicere laudes Gaudebunt, dum rura Pales, dum Faunus amabit: Si quid id est, priscamque fidem coluisse, piùmque, Palladiásque artes, sociúmque habuiffe canorum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. 35 Hæc tibi certa manent, tibi erunt hæc præmia Damon, At mihi quid tandem fiet modò ? quis mihi fidus Hærebit lateri comes, ut tu fæpe folebas Frigoribus duris, & per loca fata pruinis, Aut rapido sub fole, fiti morientibus herbis ? Sive opus in magnos fuit eminùs ire leones,

Aut

30

40

[ocr errors]

Aut avidos terrere lupos præsepibus altis ;
Quis fando sopire diem, cantuque solebit ?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Pectora cui credam ? quis me lenire docebit 4.5
Mordaces curas, quis longam fallere noctem
Dulcibus alloquiis, grato cùm fibilat igni
Molle pyrum, & nucibus strepitat focus, at malus auster
Miscet cun&ta foris, & defuper intonat ulmo?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Aut æftate, dies medio dum vertitur axe,
Cum Pan æsculeâ fomnum capit abditus umbrâ,
Et repetunt sub aquis fibi nota sedilia nymphæ,
Pastoresque latent, stertit fub fepe colonus,
Quis mihi blanditiásque tuas, quis tum mihi risus, 55
Cecropiosque sales referet, cultofque lepores ?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
At jam folus agros, jam pafcua solus oberro,
Sicubi ramofx denfantur vallibus umbræ,
Hic ferum expecto, fupra caput imber & Eurus

60 Triste fonant, fractæque agitata crepuscula sylvæ.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Heu quam culta mihi priùs arva procacibus herbis
Involvuntur, & ipfa fitu seges alta fatiscit!
Innuba neglecto marcescit & uva racemo,
Nec myrteta juvant; ovium quoque tædet, at illze
Merent, inque suum convertunt ora magiftrum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Tityrus ad corylos vocat, Alphisibæus ad ornos,
Ad falices Aegon, ad Aumina pulcher Amyntas,
Hîc gelidi fontes, hîc illita gramina musco,
VOL. III.

U

Hic

65

70

« AnteriorContinuar »