Imágenes de página
PDF
ePub

Exemisse malo, gyrósque dedisse perennes ? Haud ille Palladis gemellus innubæ
Ergo erit ut quandoque sono dilapsa tremendo Interna proles insidet menti Jovis ;
Convexi tabulata ruant, atque obvius ictu Sed quamlibèt natura sit communior,
Stridat uterque polus, superâqne ut Olympius Tamen seorsùs extat ad morem unius,
aulå

Et, mira, certo stringitur spatio loci :
Decdat, horribilisque retectâ Gorgone Pallas; Seu sempiternusille siderum comes
Qualis in Ægæam proles Junonia Lemnon Cæli pererrat ordines decemplicis,
Deturbata sacro cecidit de limine cæli?

Citimúmve terris incolit lunæ globum :
Tu quoque, Phæbe, tui casus imitabere nati; Sive, inter animas corpus adituras sedeus,
Præcipiti curu, subitâque ferere ruinâ

Obliviosas torpet ad Lethes aquas :
Pronus, et extinctâ fumabit lampade Nereus, Sive in remotâ fortè terrarum plaga
Et dabit attonito feralja sibila ponto.

Incedit ingens hominis archetypus gigas, Tunc etiam aërei divulsis sedibus Hæmi

Et diis tremendus erigit celsum caput, Dissultabit apex, imóque allisa baratbro

Atlante major portitore siderum. Terrebunt Stygium dejecta Ceraunia Ditem, Non, cui profundum cæcitas lumen dedit, In superos quibus usus erat, fraternáque bella. Dircæus augur vidit hunc alto sinu;

At Pater Omnipotens, fundatis fortiùs astris, Non hunc silente nocte Plëiones nepos
Consuluit rerum summæ, certóque peregit Vatum sagaci præpes ostendit choro;
Pondere fatorum lances, atque ordine summo Non hunc sacerdos novit Assyrius, licèt
Singula perpetuum jussit servare tenorem. Longos vetusti commemoret atavos Nini,
Volvitur hinc lapsu mundi rota prima diurno ; Priscúmque Belon, inclytúmque Osiridem,
Raptat et ambitos sociâ vertigine cælos.

Non ille, trino gloriosus nomine,
Tardior haud solito Saturnus, et acer ut olim Ter magnus Hermes, ut sit arcani sciens,
Fulmineum rutilat cristatâ casside Mavors. Talem reliquit Isidis cultoribus.
Floridus æternum Phæbus juvenile coruscat, At tu, perenne ruris Academi decus,
Nec fovet effætas loca per declivia terras (Hæc monstra si tu primus induxti scholis,)
Devexo temone Deus ; sed, semper amicâ Jam jam poetas, urbis exules tuæ,
Luce potens, eadem currit per signa rotarum. Revocabis, ipse fabulator maximus;
Surgit odoratis paritèr formosus ab Indis,

Aut institutor ipse migrabis foras.
Æthereum pecus albenti qui cogit Olympo,
Manè vocans, et serus agens in pascua cæli;

Ad Patrem.
Temporis et gemino dispertit régna colore.

Nunc mea Pierios cupiam per pectora fontes Fulget, obitque vices alterno Delia cornu,

Irriguas torquere vias, totúmque per ora
Cæruleumque ignem paribus complectitur ulnis.
Nec variant elementa fidem, solitoque fragore

Volvere laxatum gemino de vertice rivum ;

Ut, tenues oblita sonos, audacibus alis Lurida perculsas jaculantur fulmina rupes.

Surgat in officium venerandi Musa parentis. Nec per inane furit leviori murmure Corus,

Hoc utcunque tibi grat;ım, pater optime, carmen Stringit et armiferos æquali horrore Gelonos Trux Aquilo, spirátque hyemem, nimbósque vo

Exiguum meditatur opus; nec novimus ipsi

Aptiùs à nobis quæ possunt munera donis lutat.

Respondere tuis, quamvis nec maxima possint Ut'que solet, Siculi diverberat ima Pelori (châ Rex maris, et raucâ circumstrepit æquora con- Respondere tuis, nedum ut par gratia donis

Esse queat, vacuis quæ redditur arida verbis. Oceani Tubicen, nec vastâ mole minorem

Sed tamen hæc nostros ostendit pagina census, Ægæona ferunt dorso Balearica cete.

Et quod habemus opum chartâ numeravimus Sed neque, Terra, tibi sæcli vigor ille vetusti Priscus abest, servátque suum Narcissus odorem, Quæ mihi sunt nullæ, qnisi quas dedit aurea Clio,

istâ, Et puer ille suum tenet, et puer ille, decorem,

Quas mihi semoto somni peperere sub antro, Phæbe, tuúsque, et, Cypri, tuus ; nec ditior olim

Et nemoris laureta sacri Parnassides umbræ. Terra datum sceleri celavit montibus aurum

Nec tu vatis opus divinum despice carmen, Conscia, vel sub aquis gemmas. Sic denique in

Quo nihil æthereos ortus, et semina cæli,

Nil magis humanam commendat origine mentem, Ibit cunctarum scries justissima rerum;

Sancta Promethëæ retinens vestigia flamme. Donec flamına orbem populabitur ultima, latè

Carmen amant súperi, tremebundáque Tartara Circumplexa polos, et vasti culmina cæli ; Ingentique rogo flagrabit machina mundi.

ima ciere valet, divósque ligare profundos, De Ideâ Platonicâ quemadmodum Aristoteles Et triplici duro Manes adamante coercet. iniellexil.

Carmine sepositi retegunt arcana futuri

Phoel:ades, et tremulæ pallentes ora Sibyllæ : Dicire, sacrorum præsides nemorum deæ ;

Carmina sacrificus sollennes pangit ad aras, Túque, 0 noveni perbeata numinis

Aurea seu sternit motantem cornua taurum ; Memoria mater, quæque in immenso procul

Seu cùm fata sagax fumantibus abdita fibris Antro recumbis, otiosa /Eternitas,

Consulit, et tepidis Parcam scrutatur in extis. Monumenta servans, et rat s leges Jovis,

Nos etiam, patrium tunc cùm repetemus OlymColique fastos, atque ephemeridas Deûin;

Æternæque moræ stabunt immobilis ævi, (pum Quis ille primus, cujus ex imagine

Ibimus auratis per cæli templa coronis ; Natura solers finxit humanum genus,

Dulcia suaviloquo sociantes carmina plectro, Æternus, incorruptus, æquævus polo,

Astra quibus, geminique poli convexa, sonabunt. Cnúsque et universus, exemplar Dei?

Spiritus et rapidos qui circinat igneus orbes,

ævum

carien

536

Victrices hederas inter laurósque sedebo;
Jámque nec obscurus populo miscebor inerti,
Vitabúntque oculos vestigia nostra profanos.
Este procul, vigiles Curæ, procul este, Querelæ,
Invidiæque acies transverso tortilis hirquo.
Sæva nec anguiferos extende, Calumnia, rictus;
In me triste nihil, fœdissima turba, potestis,
Nec vestri sum juris ego; securáque tutus
Pectora, vipereo gradiar sublimis ab ictu.

At tibi, chare pater, postquam non æqua merenti

Posse referre datur, nec dona rependere factis,
Sit memorâsse satis, repetitáque munera grato
Percensere animo, fidæque reponere menti,

Si modò perpetuos sperare audebitis annos,
Et vos, O nostri, juvenilia carmina, lusus,
Et dopini superesse rogo, lucémque tueri,
Nec spisso rapient oblivia nigra sub Orco;
Forsitan has laudes, decantatúmque parentis
Noinen, ad exemplum, sero servabitis ævo.

Ad Salsillum, Poctam Romanum, ægrotantem♣,
SCAZONTES.

O MUSA, gressum quæ volens trahis claudum,
Vulcaniéque tarda gaudes incessu,
Nec sentis illud in loco minus gratum,
Quàm cùm decentes flava Deiope suras
Alternat aureum ante Junonis lectum ;
Adesdum, et hæc s'is verba pauca Salsillo
Refer, Camœna nostra cui tantum est cordi,
Quamque ille magnis prætulit immeritò divis
Hæc ergo alumnus ille Londini Milto,
Diebus hisce qui suum linquens nidum,
Polique tractum, pessimus ubi ventorum,
Insanientis impoténsque pulmonis,
Pernix anhela sub Jove exercet flabra,
Venit feraces Itali soli ad glebas,
Visum superbâ cognitas urbes famâ,
Virósque, doctæque indolem juventutis,
Tibi optat idem hic fausta multa, Salsille,
Habitúmque fesso corpori penitùs sanum;
Cui nunc profunda bilis infestat renes,
Præcordiisque fixa damnosùm spirat;
Nec id pepercit impia, quòd tu Romano
Tam cultus ore Lesbium condis melos.

Nunc quoque sidereis interciuit ipse choreis
Immortale melos, et inenarrabile carmen;
Torrida dum rutilus compescit sibila Serpens,
Demissóque ferox gladio mansuescit Orion;
Stellarum nec sentit onus Maurusius Atlas.
Carmina regales epulas ornare solebant,
Cùm nondum luxus, vastæque immensa vorago
Nota gula, et modico spunabat cœna Lyæo.
Tum, de more sedens festa ad convivia vates,
Asculeâ intonsos redimitus ab arbore crines,
Heroúmque actus, imitandáque gesta canebat,
Et chaos, et positi latè fundamina mundi,
Reptantésque deos, et alentes nomina glandes,
Et nondum Ætnæo quæsitum fulinen ab antro.
Denique quid vocis modulamen inane juvabit,
Verboruni senúsque vacans, numerique loquacis?
Silvestres decet iste choros, non Orphea, cantus,
Qui tenuit fluvios, et quercubus addidit
Carmine non cithara; simulachráque functa ca-
nendo

aures,

Compulit in lacrymas: habet has à carmine
Jaudes.

Nec tu perge, precor, sacras contemnere Musas,
Nec vanas inopésque puta, quarum ipse peritus
Munere mille sonos numeros componis ad aptos;
Millibus et vocem modulis variare canoram
Doctus, Arionii meritò sis nominis hæres.
Nunc tibi quid mirum, si me genuisse poetam
Contigerit, charo si tam propè sanguine juncti
Cognatas artes, studiumque affiue, sequamur?
Ipse volens Phoebus se dispertire duobus
Altera dona mihi, dedit altera dona parenti;
Dividuúmque Deum, genitórque puerque, tene-

.mus.

Tu tamen ut simules teneras odisse Camoenas,
Non odisse reor; neque enim, pater, ire jubebas
Quà via lata patet, quà pronior area lucri,
Certáque condendi fuiset spes aurea nummi :
Nec rapis ad leges, malè custoditáque gentis
Jura, nec insulsis damnas clamoribus aures ;
Sed, magis excultam cupiens ditescere mentem,
Me procul urbano strepitu, secessibus altis
Abductum, Aoniæ jucunda per otia ripæ,
Phoebæo lateri comitem sinis ire beatum.
Officium chari taceo commune parentis;
Me poscunt majora: tuo, pater optime, sumptu
Cùm mihi Romulex patuit facundia linguæ,
Et Latii veneres, et quæ Jovis ora decebant
Grandia magniloquis elata vocabula Graiis,
Addere suasisti quos jactat Gallia flores;
Et quam degeneri novus Italus ore loquelam
Fundit, barbaricos testatus voce tumultus ;
Quæque Palæstinus loquitur mysteria vates.
Denique quicquid habet cœlum, subjectaque cœlo
Terra parens, terræque et cœlo interfluus aer,
Quicquid et unda tegit, pontique agitabile mar-
Fer te nôsse licet, per te, si nôsse libebit: [mor,
Dimotâque venit spectanda scientia nube,
Nudáque conspicuos inclinat ad oscula vultus,
Ni fugisse velim, ni sit libâsse molestum.

I nunc, confer opes, quisquis malesanus avitas
Austriaci gazas, Perüanaque regna, præoptas.
Quæ potuit majora pater tribuisse, vel ipse
Jupiter, excepto, dovâsset ut omnia, cœlo ?
Non potiora dedit, quamvis et tuta fuissent,
Publica qui juveni commisit lumina nato,
Atque Hyperionios currus, et fræna diei,
Et circùm undantem radiatâ luce tiaram.
Ergo ego, jam doctæ pars quamlibet ima caterva,

O dulce divûm munus, O Salus, Hebes
Germana! Tuque, Phœbe, morborum terror,
Pythone caso, sive tu magis Pæan
Libentèr rudis, hic tuus sacerdos est.
Querceta Fauni, vósque rore vinoso
Colles benigni, mitis Evandri sedes,
Siquid salubre vallibus frondet vestris,
Levamen ægro ferte certatim vati.
Sic ille, charis redditus rursùm Musis,
Ipse inter atros emirabitur lucos
Vicina dulci prata mulcebit cantu.
Numa, ubi beatum degit otium æternum,
Suam reclinis semper Ægeriam spectans.
Tumidúsque et ipse Tibris, hinc delinitus,
Spei favebit annuæ colonorum;
Nec in sepulchris ibit obsessum reges,
Nimiùm sinistro laxas irruens loro:

4 Giovanni Salsilli had complimented Milton at Rome in a Latin tetrastich for his Greek, Latin, and Italian, poetry. Milton, in return, sent these elegant Scazontes to Salsilli when indisposed. WARTON,

Sed fræna meliùs temperabit undarum,

Nos etiam in nostro modulantes flumine cygnos Adusque curvi salsa regna Portumni.

Credimus obscuras noctis sensisse per umbras,
Quà Thamesis late puris argenteus urnis
Oceani glaucos perfundit gurgite crines :

Quin et in has quondam pervenit Tityrus oras.
MANSUS'.

Sed neque nos genus incultum, nec inutilo

Quà plaga septeno mundi sulcata Trione [Phæbo, Joannes Baptista Mansus, Marchio Villensis, vir Brumalem patitur longâ sub nocte Boöten. ingenii laude, tum literarum studio, nec non et

Nos etiam colimus Phæbum, nos munera Phæbo bellicâ virtute, apud Italos clarus in primis est. Flaventes spicas, et lutea mala canistris, Ad quem Torquati Tassi Dialogus extat De Halantémque crocum,perbibet nisi vana vetustas, Amicitia scriptus; erat enim Tassi amicissimus; Misimus, et lectas Druidum de gente choreas. ab quo etiam inter Campaniæ principes cele

Gens Druides antiqua, sacris operata deorum, bratur, in illo poemate cui titulus GERUSALEM

Heroum laudes, imitandáque gesta, canebant ; ME CONQUISTATA, lib. 20).

Hinc quoties festo cingunt altaria cantu,

Delo in harbosa, Graiæ de more puellæ, Fra cavalier magnanimi è cortesi,

Carminibus lætis memorant Corinëida Loxo, Risplende il manso.

Patidicámque Upin, cum flavicomâ Hecaërge, Is authorem Neapoli commorantem summå be- Nuda Caledonio variatas pectora fuco.

nevolentiâ prosecutus est, multaque ei detulit Fortunate senex, ergo, quacunque per orbem humanitatis officia. Ad hunc itaque hospes Torquati decus, et nomen celebrabitur ingens, ille, antequam ab eâ urbe discederet, ut ne in-Claráque perpetui succrescet fama Marini ; gratum se ostenderet, hoc carmen misit. Tu quoque in ora frequens venies plausúmque

virorum, Hæc quoque, Manse, tuæ meditantur carmina Et parili carpes iter immortale volatu. laudi

Dicetur tum sponte tuos habitasse penates Pierides, tibi, Manse, choro notissime Phobi ;

Cynthius, et famulas venisse ad limina Musas : Quandoquidem ille alium haud æquo est dignatus At non sponte domum tamen idem, et regis adivit honore,

Rura Pheretiadæ, cælo fugitivus Apollo;
Post Galli cineres, et Mecænatis Hetrusci. Ille licèt magnum Alciden susceperat hospes ;
Tu quoque, si nostræ tantùm valet aura Ca- Tantùm ubi clamosus placuit vitare bubulcos,
mænæ,

Nobile mansueti cessit Chironis in antrum,
Victrices hederas inter laurósque sedebis. Irriguos inter saltus, frondosáque tecta,
Te pridem magno felix concordia Tasso

Peneium propè rivum : ibi sæpe sub ilice nigrâ,
Junxit, et æternis inscripsit nomina chartis : Ad citharæ strepitum, blanda prece victus amici,
Mox tibi dulciloquum non inscia Musa Marinum Exilii duros lenibat voce labores.
Tradidit; ille tuum dici se gaudet alumnum, Tum neque ripa suo, barathro nec fixa sub imo
Dum canit Assyrios divům prolixus amores ; Saxa stetere loco; nutat Trachinia rupes,
Mollis et Ausonias stupefecit carmine nymphas. Nec sentit solitas, immania pondera, silvas;
Ille itidem moriens tibi soli debita vates

Emotæque suis properant de collibus orni, Ossa, tibi soli, supremáque vota reliquit : Mulcentúrque novo maculosi carmine lynces. Nec manes pietas tua chara fefellit amici;

Diis dilecte senex, te Jupiter æquus oportet Vidimus arridentem operoso ex ære poetam. Nascentem, et miti lustrârit lumine Phæbus, Nec satis hoc visum est in utrumque, et nec pia Atlantisque nepus ; neque enim, nisi charus ab cessant

Diis superis, poterit magno favisse poetæ. (ortu Officia in tumulo; cupis integros rapere Orco, Hinc longæva tibi lento sub flore senectus Quà potes, atque avidas Parcarum eludere leges: Vernat, et Æsonjos lucratur vivida fusos ; Amborum genus, et variâ sub sorte peractam Nondum deciduos servans tibi frontis honores, Describis vitam, morésque, et dona Minervæ; Ingeniumque vigens, et adultum mentis acumen. Æmulus illius, Mycalen qui natus ad altam O mibi si mea sors talem concedat amicunt, Rettulit Æolii vitam facundus Homeri.

Phæbæos decoråsse viros qui tam benè nôrit, Ergo ego te, Cliûs et magni nomine Phæbi, Siquandò indigenas revocabo in carmina reges, Manse pater, jubeo longum salvere perævum, Arturúmque etiam sub terris bella moventein ! Missus Hyperboreo juvenis peregrinus ab axe. Aut dicam invicta sociali fædere mensæ Nec tu longinquam bonus aspernabere Musam, Magnanimos heroas ; et, O modo spiritus adsit, Quæ nuper gelida vix enutrita sub Arcto, Frangam Saxonicas Britonum sub Marte phaImprudens, Italas ausa est volitare per urbes.

langes !

Tandem ubi non tacitæ permensus tempora vitæ, " At Naples Milton was introduced to Giovanni Annorúmque satur, cineri sua jura relinquam, Battista Manso, marquis of Villa. Milton at Ille mibi lecto madidis astaret ocellis, leaving Naples sent this poem to Manso. He was Astanti sat erit si dicam, sim tibi curæ ; a nobleman of distinguished rank and fortune, Ille meos artus, liventi morte solutos, had supported a military character with high re- Curaret parvâ componi mollitèr urna : putation, of unblemished morals, a polite scholar, Forsitan et nostros ducat de marmore vultus, a celebrated writer, and an universal patron. It Nectens aut Paphiâ myrti aut Parnasside lauri was among his chief honours, that he bad been Fronúe comas, at ego securâ pace quiescam. the friend of Tasso : and this circumstance, ) Tum quoque, si qua fides, si præmia certa bonoabove all others, must have made Milton ambiti

rum, ous of his acquaintance.

Ipse ego cælicolûm semotus in æthera dirûm, VOL. TII.

Nn

Quò labor et mens pura vehunt, atque ignea virtus,

Secreti hæc aliquâ mundi de parte videbo,
Quantum fata sinunt; et, totâ mente serenum
Ridens, purpureo suffundar lumine vultus,
Et simul æthereo plaudam mihi lætus Olympo.

EPITAPHIUM DAMONIS.

ARGUMENTUM.

Thyrsis et Damon, ejusdem vicinia pastores, eadem studia sequuti, à pueritia amici erant, ut qui plurimùm. Thyrsis animi causâ profectus peregrè de obitu Damonis nuncium accepit. Demùm posteà reversus, et rem ità esse comperto, se, suamque solitudinem, hoc carmine deplorat. Damonis autem sub personâ hic intelligitur Carolus Deodatus ex urbe Hetruriæ Lucâ paterno genere oriundus, cætera Anglus; ingenio, doctrinâ, clarissimisque cæteris virtutibus, dum viveret, juvenis egregius.

cessus ;

HIMERIDES nympha (nam vos et Daphnin, et Hy-
Et plorata diu meministis fata Bionis,) [lan,
Dicite Sicelicum Thamesina per oppida carmen:
Quas miser effudit voces, quæ murmura Thyrsis,
Et quibus assiduis exercuit antra querelis,
Flumináque, fontésque vagos, nemorúmque re-
[altam
Dum sibi prææreptum queritur Damona, neque
Luctibus exemit noctem, loca sola pererrans.
Et jam bis viridi surgebat culmus aristâ,
Et totidem flavas numerabant horrea messes,
Ex quo summa dies tulerat Damona sub umbras,
Nec dum aderat Thyrsis; pastorem scilicèt illum
Dulcis amor Musæ Thuscá retinebat in urbe :
Ast ubi mens expleta domum, pecorisque relicti
Cura vocat, simul assuetâ seditque sub ulmo,
Tum verò amissum tum denique sentit amicum,
Crepit et immensum sic exonerare dolorem.

/

Ite domum impasti, domino jam non vacat,
agni.
Hei mihi! quæ terris, quæ dicam numina cœlo,
Postquam te immiti rapuerunt funere, Damon!
Siccine nos linquis, tua sic sine nomine virtus
Ibit, et obscuris numero sociabitur umbris ?
At non ille, animas virgâ qui dividit aureâ,
Ista velit, dignúmque tui te ducat in agmen,
Ignavúmque procul pecus arceat omne silentûm.
Ite domum impasti, domino jam non vacat,
agni.

Quicquid erit, certè nisi me lupus ante videbit,
Indeplorato non comminuere sepulchro,
Constabitque tuus tibi honos, longùmque vigebit
Inter pastores: Ili tibi vota secundo
Solvere post Daphnin, post Daphnin dicere laudes,
Gaudebunt, dum rura Pales, dum Faunus, amabit:
Si quid id est,priscámque fidem coluisse, piúmque
Palladiasque artes, sociúmque habuisse canorum,
Ite domum impasti, domino jam non vacat,
agni,
[Damon;
Hæc tibi certa manent, tibi erunt hæc præmia,
At mihi quid tandem fiet modò? quis mihi fidus
Hærebit lateri comes, ut tu sæpe solebas
Fr goribus duris, et per loca feta pruinis,
Aut rapido sub sole, siti morientibus herbis?
Sive opus in magnos fuit eminùs ire leones.

[blocks in formation]

Miscet cuncta foris, et desuper intonat ulmo?

Ite domum impasti, domino jam non vacat, Aut æstate, dies medio dum vertitur axe, [agni, Cùm Pan æsculeâ somnum capit abditus umbra, Et repetunt sub aquis sibi nota sedilia nymphæ, Pastoré que latent, stertit sub sepe colonus; Quis mihi blanditiásque tuas, quis tum mihi risus, Cecropiósque sales referet, cultosque lepores ? Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.

At jam solus agros, jam pascua solus oberro,
Sicubi ramosæ densantur vallibus umbræ ;
Hic serum expecto; supra caput imber et Eurus
Triste sonant, fractaque agigata crepuscula silve.
Ite domum impasti, domino jam non vacat,
agni.
(berbis
Heu, quam culta mihi priùs arva procacibus
Involvuntur, et ipsa situ seges alta fatiscit!
Innuba neglecto marcescit et uva racemo,
Nec myrteta juvant; ovium quoque tædet, at ille
Mærent, in'que suum convertunt ora magistrum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat,
agni.

Tityrus ad corylos vocat, Alphesibous ad ornos, Ad salices Aegon, ad flumina pulcher Amyntas; "Hic gelidi fontes, hic illita gramina musco, Hic Zephyri, hio placidas interstrepit arbutus

undas :"

Ista canunt surdo, frutices ego nactus abibam. Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni, Mopsus ad hæc, nam me redeuntem forte notårst, (Et callebat avium linguas, et sidera Mopsus,)

66

Thyrsi, quid hoc?" dixit, "quæ te coquit in proba hilis?

Ant te perdit amor, aut te malè fascinat astrum;
Saturni grave sæpe fuit pastoribus astrum,
Intimáque obliquo figit præcordia plumbo."
Ite domum impasti, domino jam nɔn vaca,
agni.
[turum est?
Mirantur nymphæ, et “quid te, Thyrsi, fu
Quid tibi vis?" aiunt; "non hæc solet esse ju

ventæ

Nubila frons, oculique truces, vultú sque severi; Illa choros, lusúsque leves, et semper amorem Jure petit: bis ille miser qui serus amavit."

Ite domum impasti, domino jam non vacat,
agni.

Venit Hyas, Dryopéque, et filia Baucidis Acgle,
Docta nodos, citharæque sciens, sed perdita fastu
Venit Idumanii Chloris vicina fluenti;
Nil une blanditiæ, nil me solantia verba,
Nil me, si quid adest, movet, aut spes ulla fu-

turi.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.

Hei mihi! quam similes ludunt per prata juven Omnes unanimi secum sibi lege sodales! [c Nec magis hunc alio quisquam secernit amicum De grege; sic densi veniunt ad pabula thoes,

Et tandem Armoricos Britonuni sub lege colonos;
Tum gravidam Artro, fatali fraude, lögernen
Mendaces vultus, assumptáque Gorlöis arma,
Merlini dolus. O mihi tum si vita supersit,
Tu procul annosâ pendebis, fistula, pinu,
Multùm oblita mihi ; aut patriis mutata Camoenis
Brittonicum strides, quid enim? omnia non licet
Non sperâsse uni licet omnia, mî satis ampla [uni,
Merces, et mihi grande decus (sim ignotus in

In'que vicem hirsuti paribus junguntur onagri:
Lex eadem pelagi; deserto in littore Proteus
Agmina Phocarum numerat, vilisque volucrum
Passer habet semper quicum sit, et omnia circum
Farra libens volitet, serò sua tecta revisens ;
Quem si sors letho objecit, seu milvus adunco
Fata tulit rostro, seu stravit arundine fossor,
Protinùs ille alium socio petit inde volatu.
Nos durum genus, et diris exercita fatis
Gens homines, aliena animis, et pectore discors;
Vix sibi quisque parcm de millibus invenit unum;
Aut si sors dederit tandèm non aspera votis,
Illum inopina dies, quâ non speraveris horâ,
Surripit æternum linquens in sæcula damnum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat,agni.
Heu quis me ignotas traxit vagus error in oris
Ire per aëreas rupes, Alpémque nivosam !
Ecquid erat tanti Romam vidisse sepultam,
(Quamvis illa foret, qualem dum viseret olim,
Tityrus ipse suas et oves et rura reliquit ;)
Ut te tam dulci possem caruisse sodale!
Possem tot maria alta, tot interponere montes,
Tot silvas, tot saxa tibi, fluviósque sonantes!
Ah certè extremùm licuisset tangere dextram,
Et benè compositos placidè morientis ocellos,
Et dixisse," Vale, nostri memor ibis ab astra."

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Quamquam etiam vestri nunquam meminisse piPastores Thusci, Musis operata juventus, [gebit, Hic Charis, atque Lepos: et Thuscus tu quoque Damon, Antiquâ genus unde petis Lucumonis ab urbe. O ego quantus eram, gelidi cùm stratus ad Arni Murmura,populeúmque nemus,quà molliorherba, Carpere nunc violas,nunc summas carpere myrtos, Et potui Lycidæ certantem audire Menalcam! Ipse etiam tentare ausus sum; nec, puto, multùm Displicui; nam sunt ut apud me, munera vestra, Fiscellæ, calathique, et cerea vincla cicuta : Quin et nostra suas docuerunt nomina fagos Et Datis, et Francinus, erant et vocibus ambo Et studiis noti, Lydorum sanguinis ambo.

Ite domum impasti,domino jam non vacat, agni. Hæc mihi tum læto dictabat roscida luna, Dum solus teneros claudebam cratibus hædos. Ah quoties dixi, cùm te cinis ater habebat, Nunc canit, aut lepori nunc tendit retia Damon, Vimina nunc texit, varios sibi quod sit in usus! Et quæ tum facili sperabam mente futura Arripui voto levis, et præsentia finxi; [retardat, Heus bone! numquid agis? nisi te quid fortè Imus ? et argutâ paulùm recubamus in umbrâ, Aut ad aquas Colni, aut ubi jugera Cassibelauni? Tu mihi percurres medicos, tua gramina, succos, Helleborúmque, humilésque crocos, foliúmque [dentum." Quasque habet ista palus herbas, artésque meAh pcreant herbæ, pereant artésque medentûm, Gramina, postquam ipsi nil profecere magistro ! Ipse etiam, nam nescio quid mihi grande sonabat Fistula, ab undecimâ jam lux est altera nocte, Et tum fortè novis admôram labra cicutis, Dissiluere tamen ruptâ compage, nec ultra [sim Ferre graves potuere sonos: dubito quoque ne Turgidulus, tamen et referam: vos cedite,silvæ.

hyacinthi,

Ite domum impasti, dominojam non vacat,agni. Ipse ego Dardanias Rutupina per æquora puppes Dicam, et Pandrasidos regnum vetus Inogeniæ, Brennúmque Arviragúmque duces, priscúmque

Beliuum,

ævum

Tum licèt, externo penitùsque inglorius orbi,)
Si me flava comas legat Usa, et potor Alduni,
Vorticibúsque frequens Abra, et nemus omne

Treantæ,

Et Thamesis meus ante omnes, et fusca metallis Tamara, et extremis me discant Orcades undis.

Ite domum impasti, domino jam non vacat,agni. Hæc tibi servabam lentâ sub cortice lauri, [suз, Hæc, et plura simul; tum quæ mihi pocula ManMansus, Chalcidicæ non ultima gloria ripæ, Bina dedit, mirum artis opus, mirandus et ipse, Et circum gemino cælaverat argumento: In medio rubri maris unda, et odoriferum ver, Littora longa Arabum, et sudantes balsama silvæ, Has inter Phoenix, divina avis, unica terris, Cæruleùm fulgens diversicoloribus alis, Auroram vitreis surgentem respicit undis; Parte aliâ polus omnipatens, et magnus Olympus: Quis putet? hîc quoque Amor, pictæque in nube pharetræ,

Arma corusca faces, et spicula tincta pyropo;
Nec tenues animas, pectúsque ignobile vulgi,
Hinc ferit; at,circum flammantia lumina torquens,
Semper in erectum spargit sua tela per orbes
Impiger, et pronos nunquam collimat ad ictus :
Hinc mentes ardere sacræ, formæque deorum.
Tu quoque in his, nec me fallit spes lubrica,
Damon,
[abiret
Tu quoque in his certè es, nam quò tua dulcis
Sanctáque simplicitas, nam quò tua candida vir-
Nec te Lethæo fas quæsivisse sub orco, [tus?
Nec tibi conveniunt lacrymæ ; nec flebimus ultra:
Ite procul, lacrymæ; purum colit æthera Damon,
Æthera purus habet, pluvium pede reppulit ar-
cum;
Heroúmque animas inter, divósque perennes,
Æthereos haurit latices, et gaudia potat
Ore sacro. Quin tu, cœli post jura recepta,
Dexter ades, placidúsque fave quicunque vocaris.
Seu tu noster eris Damon, sive æquior audis
Diodatus, quo te divino nomine cuncti
Coelicolæ nôrint, silvisque vocabere Damon.
Quod tibi purpureus pudor, et sine labe juventus
Grata fuit, quòd nulla tori libata voluptas,
En etiam tibi virginei servantur honores;
Ipse caput nitidum cinctus rutilante corona,
Lætáque frondentis gestans umbracula palms,
Æternùm perages immortales hymenæos ;
Cantus ubi, choreisque furit lyra mista beatis,
Festa Sionæo bacchantur et Orgiá thyrso.

[blocks in formation]
« AnteriorContinuar »