Imágenes de página
PDF
ePub

third foot, and the whole of the fourth. It was also observed, that this argument had been attempted to be obviated by the remark that Homer seldom places any word whatever, consisting of three long syllables, in such a situation. In proof of the latter observation, the following instances, which are the only ones I have been able to discover in the two poems of Homer, may be subjoined :

ILIAD. .
ως των πάσ' αγορη κινήθη: τοι δ' άλαλητή Β. 149.
οι τάρα πάρα ποταμόν Κηφισσόν δίον έναιον Β. 592.
εστάμεν, ήδέ μάχης καυστειρής αντιβολήσαι. Δ. 342.
οι δε χολωσάμενοι Κάδμειοι, κέντορες ίππων Δ. 391.
ώρσε Διός θυγάτηρ κυδίστη Τριτογένεια Δ. 515.
αλλά και ως Λυκίους οτρύνω, και μεμον' αυτός Ε. 482.
κρίνας εκ Λυκίης ευρείης φώτας αρίστους Ζ. 188.
νιών υπερθύμου Θηβαίου Ηνιοπία Θ. 120.
κλήδην είς αγορών κικλήσκειν άνδρα έκαστον Ι. 11.
ήτοι ό, μητρί φίλη 'Αλθαίη χωόμενος κήρ Ι. 551.
χαλκού τε στεροπήν, ολλύντας τ', ολλημένους τε. Λ. 83.
ουκέτι, διογενές Πατρόκλεις, άλκαρ 'Αχαιών Λ. 822.
εστάμεν, ήδέ μάχης καυστειρής αντιβολήσαι Μ. 316.
Φυλείδης τε Μέγης, 'Αμφίων τε, Δρακίος τε. Ν. 692.

(The last occurs in a suspected passage.)
ου γάρ σφιν σταδίη υσμίνη μίμνε φίλον κήρ Ν. 713.
τίπτε δεδάκρυσαι, Πατρόκλεις, ήθτε κούρη Π. 7.
ωμου, διογενές Πατρόκλεις, οίον έειπες; Π. 49.
όρσεο, διογενές Πατρόκλεις, ιπποκέλευθε Π. 196.
εισόκε δη Λυκίης ευρείας δήμον ίκωνται Π. 455.
ως ιθυς Λυκίων, Πατρόκλεις ιπποκέλευθε Π. 584.
τρέψεν από κρατερής υσμίνης όσσε φαεινώ Π. 645.
πολλά μάλ' αμφί φόνη Πατρόκλου, μερμηρίδων Π. 647.
θήσουσιν Λυκίης ευρείας πίoνι δήμο Π. 673.
κάτθεσαν εν Λυκίης ευρείας πίoνι δήμω Π. 683.
χάξεο, διογενές Πατρόκλεις oύ νύ του αίσα Π. 707.
ανέρι είσάμενος αιδης τε, κρατερώ τε

ΙΙ. 716.
ως επί Κεβρειόνη, Πατρόκλεις, άλσο μεμαώς. Π. 754.
μη μοι πρίν ιέναι, Πατρόκλεις ιπποκέλευθε Π. 839.
Τρώες απ' ώμουϊν Πατρόκλου τεύχε' έλoντo Τ. 412.
εσταύτ' εν μέσση υσμίνη δηϊοτήτος. Υ. 245.
νήπιος: ουδέ τί οι χραισμήσει λυγρον όλεθρον Υ. 296.

οι δ' εις άστυ έλων οιμωγή τε στοναχή τε Ω. 696. After B. 557, the Megarians added the following line: έκ τ' Αίγειρούσης, Νισαίης τε, Τριπόδων τε.

ODYSSEY. .
ιστών επoιχομένη, χρυσείη κερκίδ' ύφαινεν Ε. 62.
ψυχή χρησομένους Θηβαίου Τειρεσίαο. Κ. 492. 365.

ήλθε δ' επί ψυχή Θηβαίου Τειρεσίαο Λ. 90.
ψυχή χρησόμενον Θηβαίον Τειρεσίαο Λ. 164. .
μάντιος αλαού, Θηβαίου Τειρεσίαο Μ. 267.
δέ τινα τριπόδων ευχάλκων, ήε λεβήτων Ο. 83.
του δ' viείς εγένοντ' Αλκμαίων 'Αμφίλοχός τε Ο. 248.
τω δ' εν Μεσσήνη ξυμβλήτην αλλήλοϊν Φ. 15.

ψυχή χρησόμενος Θηβαίου Τειρεσίαο Ψ. 323. . Of the above instances, forty in number, (the two suspected ones not being included,) it may be observed, that twenty-one are formed by proper names; that eight are produced by the word Marpókiels, fol. lowed in all the instances by a vowel, from which it may appear not improbable that the poet really wrote Ilamporeès ; that in 1). I. 11. κικλήσκεμεν might be substituted for κικλήσκειν without violating the metre, and possibly with some advantage to the flow of the verse; and that the same might be predicated of εύχάλκων, for ευχάλκων, in Od. 0. 83; that two of the instances are formed by the word kavotelpis, four by ευρείης, six by Θηβαίου, three by υσμίνη or υσμίνης, and two by Πατρόκλου, besides eight by Πατρόκλεις, mentioned above; that in three of the cases (to which the two doubtful ones may be added) the word which causes the peculiarity is followed by te ; that in seven books of the Iliad, and sixteen of the Odyssey, no instance of the kind occurs; that thirteen of the examples occur in one single book of the Iliad, the sixteenth; and that nine only are to be found in the Odyssey, five of wbich are produced by the recurrence of the same half line.

VIII. In the twenty-second book of Livy, Æmilius Paullus says, in reference to the approaching campaign, “Optare (se) ut omnia prospere cvenirent: at, si quid adversi caderet, hostium se telis potius, quam suffragiis iratorum civium, caput objecturum." Cap. 40. This is evidently borrowed from the speech of Nicias, in a situation not quite dissimilar, Thục. vi. 48. oớcouv BojAegea (épn) avris Ye, #TGTáμενος τας 'Αθηναίων φύσεις, επ' αισχρά τε αιτία και αδίκως υπ''Αθηναίων απολέσθαι μάλλον, ή υπό των πολεμίων, ει δει, κινδυνεύσας τούτο παθείν idia. The above imitation was pointed out by a friend.

IX. “ Qui modum igitur vitio quærit, similiter facit, ut si posse potet eum, qui se e Leucata præcipitaverit, sustinere se cum velit.” Cic. Tusc. Disp. iv. 13. This was perhaps the origin of Dr. Johnson's observation concerning the royal congé d'élire. It may here also be remarked, that when Voltaire represented himself as “collecting gold from the immense dunghill of Sbakspeare," he imitated Virgil, who, according to the Life ascribed to Donatus, said the same thing of Ennius.

X. Lord Byron, (Childe Harold, Canto I. St. Ixxiii.) speaking of the heroes of Thermopylæ, says :

Oh! who that gallant spirit shall resume, Leap from Eurotas' bank, and call thee (Greece) from the tomb ? Can any of your readers explain the allusion?

XI.

FRAGMENTA.

1. lol Debellata.
O tu Deorum quisquis es integri
Assertor æqui, cui meriti trucum

Casus tyraunorum, et solutæ

Servitio placuere gentes;
Quocunque notus nomine Martias
Tutaris urbes, regnaque libera,

Mortique devotos honestæ

Consiliis animisque firmas;
Descende cælo, et quadrijugos, pater,
Huc fecte currus

2. Labor ineptiarum.
Βοιωτός τις ξείνος ενί ξαθεαϊσιν 'Αθήναις

Κεκροπίδων τεχνάς και σοφίην εδάη.
πολλά μεν, οί' εικός, γράψεν γράψεν δε και ψδάς:

(Ηρόδοτον δ', oίμαι, τούτο λέληθε τέρας.
θαρσήσας δ' επίγραμμ(επιγράμματος ήν γάρ άεθλον)

σύνθετο συνθέμενος δείπε βαρυστενάχων
*Ω θαύμ' έν γάρ τοις δισσάς ετέλεσσα χρονoίσιν

γδάς, εν τούτοις ουκ επίγραμμα τελώ.
3. “Thy form benign, O Goddess, wear," &c. Gray.

Συ δ' ευπρόσωπος εις εμ', ώ Θεά, μόλης,
φύσιν δε την σην πρευμενεστέραν λάβης
σοφή δ' οπαδών ελθέτω πανήγυρις,
ως φρένα μαλάξουσ', ουχί συγχύσουσ' εμήν
έγειρε δ' όπλώσσουσαν εν θυμώ φλόγα,

ως πάμφιλός τ' ώ, και κακών αμνημονώ.
XII. I proceed to a continuation of the parallel passages.
1. Αύτις δε δριμεία μάχη παρά νηυσιν ετύχθη

φαίης κ' ακμήτας και άτειρέας αλλήλοισιν

άντεσθ' εν πολέμω ως έσουμένως εμάχοντο. Ηom. Π. Ο. 696. Somewhat similar are the words of Polybius, when speaking of the long and persevering contest waged by the Roman and Carthaginian forces in Sicily, in the last years of the Punic war: τέλος, ουχ ώς Φάβιος φησίν, εξαδυνατούντες και περικακούντες, αλλ' ώς αν απαθείς και αήττητοί τινες άνδρες, ιερον εποιήσαντο στέφανον. Ι. 58. 2. At qui tantuli eget quanti est opus, is neque limo Turbatam haurit aquam, neque vitam amittit iu undis.

Hor. Lib. I. Sat. i. 1. 59. Gray seems to have had this passage in view when he wrote thie following lines, in his fragment of an Ode on Vicissitude:

Humble Quiet builds ber cell

Near the source whence Pleasure flows,

She eyes the clear crystalline well,

And tastes it as it goes :
While far below the madding crowd
Rush headlong to the dangerous flood,
Where broad and turbulent it sweeps,

And perish in the boundless deeps. 3. ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ. Και μην όδι Νίκαρχος έρχεται φανών. ΒΟΙΩΤΟΣ. . μικκός γα μάκος ούτος. ΔΙΚ. άλλ' άπαν κακόν.

Aristoph. Acharn. 908. This resembles Drydeu's satire on a person of opposite dimensions to Nicarchus.

With all this bulk there's little lost in Og,
For ev'ry inch that is not fool, is rogu..

Absalom and Achitophel, Part ü.
4. πέτρας ορείας παίς λέλακ' ανά στρατόν
Ηχώ, διδούσα θόρυβον.

Eurip. Hec. 1110. A similar title is applied to the Echo in the poems attributed to Ossian. “She went; she called on Armar. Nought answered, but the son of the rock.” Songs of Selma. It appears to be a Gaelic idiom. I know not whether the “half-grey locks” of Fingal have been traced to the epithet megalócos, applied to Idomeneus in the thirteenth Iliad, 1. 361.

5. Ερμείας μέν έπειτ' απέβη προς μακρόν Όλυμπον,

νήσον αν υλήεσσαν" εγώ δ' ες δώματα Κίρκης
nia

Hom. Od. K. 307.
So parted they; the angel up to Heav'n
Through the thick shade, and Adam to his bower.

Milton, Par. Lost, Book vïïi, ad fin. 6. Homicidium cum admittunt singuli, crimen est; virtus vocatur cum publice geritur; impunitatem sceleribus acquirit, non innocentiæ ratio, sed sævitiæ magnitudo. S. Cyprian. ad Donat. This resembles the sentiment of Blair :

Ope murder makes a villain ;
Millions a hero.

Blair's Grave.
7. O Φθόνος Απόλλωνος ές ούατά λάθριος είπεν,

Ούκ άγαμαι τον αριδών, ώς ουχ όσα πόντος αείδει.
τον Φθόνον Απόλλων ποδι τ' ήλασεν, ώδε τ' έειπεν:
'Ασσυρίων ποταμοίο μέγας ρόος, αλλά τα πολλά
λύματα γης και πολλών εφ' ύδατι συρφετόν έλκει. κ. τ. λ.

Callim. Hymn. in Apoll. 104. Alliga sermonem tuum, ne luxuriet, De lasciviat, et multiloquio peccata sibi colligat. Sit restrictior, et ripis suis coerceatur. Cito lutum colligit amnis exundans.

S. Ambros. de Off. Lib. i. Cap. 3. 8. Equidem sæpe in agmine, cum vos paludes, montesve, et Alumina fatigarent, fortissimi cujusque voces audiebam, “quando dabitur hostis, quando acies ?” Veniunt e latebris suis extrusi : et vota virlusque in aperto, omniaque prona victoribus, atquc eadem victis ad

versa. Tac. Agr. 33. The former part of this passage appears to be " adumbrated” from Homer, and the latter from Thucydides.

Μυρμιδόνες, μήτις μοι απειλάων λελαθέσθω,
ας επί νηυσι θνησιν απειλείτε Τρώεσσι,
πάνθ' υπό μηνιθμόν και μ' ήτιάασθε έκαστος
Σχέτλιε Πηλέος νιε, χόλω άρα σ' έτρεφε μήτηρ
νηλεές, δς παρά νηυσιν έχεις άέκοντας εταίρους
ταυτά μ' άγειρόμενοι θάμ' έβάζετε νύν δε πέφανται
φυλόπιδος μέγα έργον, έης το πρίν γ' εράασθε
ενθά τις άλκιμον ήτορ έχων Τρώεσσι μαχέσθω,

11. 11. 200. Oratio Achill. ad. Myrm. Του τε γάρ χωρίου το δυσεμβατόν ημέτερον νομίζω, ό μενόντων ημών ξύμμαχον, γίγνεται, υποχωρήσασι δε, καίπερ χαλεπόν

ον, εύπορον έσται, μηδενός κωλύοντος. Τhuc. 1V. 10. 9. Quis porro-Asia aut Africa aut Italia relicta, Germaniam pe. teret? Tac. Germ. 2. Dr. Johnson seems to have bad the above in view when he wrote

For who would leave, unbrib’d, Hibernia's land,
Or change the rocks of Scotland for the Strand ?

Imitation of the Third Satire of Juvenal. 10. Vagare latos, Unda, per ambitus

Terrarum, ad usque extrema furentibus
Supposta Cauris, vel propinquo

Littora fervidiora Sole.
Non tu arduis victoribus addita
Regina crinem in pulvere cærulum
Pones, triumphalisque sævos

Imperii patiere fastus :
Sed, &c.

R. Smith, Cambridge Prize Ode. Lord Byron's thought is somewhat similar:

Roll on, thou deep and dark-blue ocean, roll!
Ten thousand fleets sweep over thee in vain :
Man marks his way with ruin ; his controul
Stops with the shore

His steps are not upon thy paths; thy fields
Are not a spoil for him ; tbou dost arise
And shake him from thee

in breeze, or gale, or storm Icing the Pole, or in the torrid clime Dark heaving * *

each zone Obeys thee

Cbilde Harold, Canto iv. St. clxxix. 11. The following curious instance of plagiarism is quoted from the Christian Observer, vol. viii. p. 569. I know not if it bas been no. liced elsewhere:

« AnteriorContinuar »