Imágenes de página
PDF
ePub
[ocr errors]
[ocr errors]

Eschines περί της παραπρ. p. 238. 1. 8. ed. Reisk. έν τω εμώ λόγω ειπε πόλεως, HΣΤΙΝΟΣ βούλει, των Ελληνίδων τούνομα, εξ ης αφίχθαι τότε φής τους πρέσβεις.

Ιon. ν. 1310.
lon. Συ δ' ουχ υφέξεις ζημίαν, κτείνουσ' εμέ και
Creusa. "Ην γ' εντός αδύτων τώνδε με σφάξαι θέλης.
Ion.

Τις ηδονή σου θεού θανείν εν στέμμασι; Creusa. Λυπήσομέν τιν, ών λελυπήμεσθ' ύπο. Non congruit τιν' cum ών: quare emendavit oύ Valck. Ad Hippol. 728. Melius puto, Λυπήσομεν ΤΙ Γ' ών λελυπήμεσθ' ύπο: subaudi εκείνους post τίγ.

Ιon. V, 1351.
Μη ταύτα, λείπων ιερα, και στείχων πάτραν.
Forte distinguendum, Μή, (κτένης scil.) ταύτα λείπων ιερά, και
στείχων πάτραν.

Ιon. ν. 140%.
Creusa. Ουκ εν σιωπή τάμα: μη με νουθέτει.
Ορώ γαρ άγγος, ω 'ξέθηκ' εγώ ποτε
Σε γ', ώ τέκνον μοι, βρέφος έτ' όντα νήπιον,
Κέκροπος ες άντρα, και Μακράς πετρηρεφείς.
Λείψω δε βωμόν τόνδε, κεί θανείν με χρή.
- Ιon. . Λάζυσθε τήνδε θεομανής γάρ ήλατο,
Βωμού λιπούσα ξόανα δείτε δ' ωλένας.
Creusa. Σφάζοντες ου λήγοιτ' άν, ως άνθέξομαι
Και τήσδε, και σού, των τε σων κεκρυμμένων.

Ιon. Τάδ' ουχί δεινά; ρυσιάζομαι λόγω. Nisi μεταβατικόν hic sit λήγω, legendum σφάζοντος, ού ΑΗΓΟΙ/' άν. Jam in versu 1406, reponendum fors. ρυσιάζομαι λόXω: Chorus enim subito prosilit.

Ιon. ν. 1593.
"Ορα συ, μήτερ, μη σφαλείσα παρθένος,
'Eγγίνεται νοσήματ’ εις κρυπτους γάμους.

Επειτα τω θεώ προστιθής την αιτίαν.
Ad hunc modum locus mihi constituendus esse videtur.

"Ορα συ, μήτερ, μή, σφαλείσα παρθένος,
(*Α γίγνεται νοσήματ’ εις κρυπτους γάμους)
"Επειτα τω θεώ προστιθής την αιτίαν.

Ιon. ν. 1537.
Ο θεός αληθής, ή μάτην μαντεύεται,

'Εμού ταράσσων, μήτερ, είκότως φρένα.
Malim Ο θεός αληθής"H μάτην μαντεύεται,
'Εμού ταράσσων, μήτερ, είκότως φρένα;

Ιon. ν. 1570.
'Αλλ' ως περαίνω πράγμα και χρησμούς θεα,

'Εφ' οίς έζεύξασθ'. άρματ’, εισακούσατον. Heath.' monet, sententiæ et metro consuli emendatione Scalig, 'Εφ' οίσιν έζευξ' άρματ’ εισακούσατον. Ωuorum causa currus equis junxi. Sed rein acu non tetigit Scaliger; nam scripsisse videtur Euripides, 'Εφ' οίς ΕΖΕΥΞΑ θ' άρματ’ εισακούσατον.

Hercules Furens. v. 21.

δίδωσι μισθον Ευρυσθεί μέγαν 'Εξημερώσαι γαίαν, είθ' "Ηρας ύπο

Κέντρους δαμασθείς, είτε του χρεων μέτα. Fors, είτε του χρεων μέτα.

Hercules Furens. v. 267.

εμού γαρ ζώντος, ού κτενείς ποτε
Τους 'Ηρακλείους παίδας: ου τοσόνδε γης
"Ενερθ' εκείνος κρύπτεται λιπων τέκνα.
'Επεί σύ μέν γήν τήνδε διαλέσας έχεις,
"Ο δ' ωφελήσας, αξίων ου τυγχάνει
Κάπειτα πράσσω πόλλ' εγώ, φίλους εμούς
θανόντας εύ δρών, ού φίλων μάλιστα δεϊ.

'Ω δεξια χειρ, ως ποθείς λαβείν δόρυ. Nota interrogationis post. Dei ponenda : sed et nxorta forte pro hánista legendum; sensus enim, Et quum tam ralde laboro, ut erga mortuos, quibus amici minime opus sunt, amice me geram, zivis non opitulor?

Hercules Furens. v. 290.
Ημάς δ' (inquit Amphitryoni Megara, ) επειδή δει θανείν, θνήσκειν

χρεων,
Μη πυρί καταξανθέντας, εχθροίσιν γέλων
Διδόντας, ούμοί του θανείν μείζον κακόν.
Οφείλομεν γαρ πολλά δώμασιν καλά.
Σε μεν δόκησις έλαβεν ευκλεής δορός,
"Ωστ' ουκ ανεκτον δειλίας θανείν ύπο
Ουμός δ' αμαρτύρητος ευκλεής πόσις,
τoυσδε παίδας ουκ αν έκσώσαι θέλοι,

Δόξαν, κακήν λαβόντας.
Reponendum videtur: “Ουμός ΔΕ ΜΑΡΤΥΡΗΤΟΣ ευκλεής πόσις;
Meusne vero celeberrimus muritus testimonio virtutis eget?

Hercules Furens. v. 507.
'Αλλ', ώ γέροντες, μικρά μέν τα του βίου.
Τούτον δ' όπως ήδιστα διαπεράσατε,
'Εξ ημέρας εις νύκτα μη. λυπούμενοι.
Ως ελπίδας μεν ο χρόνος ουκ επίσταται

Σώζειν" το δ' αύτου σπουδάσας, διέπτατο. Horum ultimorum verborum, το δ' αυτού σπουδάσας διέπτατο, selisiis nequaquam creve les yeur: est hic, Tempus nil nisi proprium

negotium curat, quod est semper, sine mora, sine' requiete, avolare.

Hercul. Fur. v. 706.
'Αλλ' εία, παίδας και δάμαρθ' Ηρακλέους
"Εξω κέλευε τώνδε φαίνεσθαι δόμων,

'Εφ' οίς υπέστητε γ αυτεπάγγελτοι θανείν. Legendum cum Barnesio et Reiskio υπέστητ’: et praeterea distinguendum, 'Εφ' οίς υπέστητ, αντεπάγγελτοι, θανείν. Ut illis conditionibus stetis, sub quibus mori ipsi ultro depacli estis : scilicet, ut vestibus lugubribus vestiamini, &c. vid. a v. 316 ad $35.

'Hercul. Fur. v. 709.
"Αναξ, διώκεις μ' άθλίως πεπραγότα,
"Υβρινθ' υβρίζεις επί θανούσι τοις έμούς:

A χρήν σε μετρίως κεί κρατείς σπουδών έχειν. Legendum "Εχρην σε μετρίως, κεί κρατείς, σπουδήν έχειν.

JO, FR. BOISSONADE ANIMADVERSIONES

AD INSCRIPTIONEM ELIACAM
SCRIPTÆ M. JUL. MDCCCXIV.

CURIS SECUNDIS
NUNC RETRACTATÆ ATQUE AUCTÆ,

TH. GAISFORDIO
LING. GR. IN ACAD. OXON.

PROF. REGIO
VIRO ERUDITISSIMO
HASCE ANIMADVERSIONES
SUMMA CUM OBSERVANTIA

INSCRIBIT AUCTOR. .

Apponenda statim sunt verba R. P. Knightii, viri doctissimi, qui primus inscriptionem hanc publici juris fecit: “Hæc lamina ærea, modulo ac forma qua supra delineata, in agro Eliaco effossa, atque inde a G. Gell, A. S. MDCCCXili reportata, fædus inter duas ejus regionis gentes circa Olymp. xl initum exhibet, quod dialecto communi Hellenica et literis Constantinopolitanis sic reddendum mihi videtur: ή ρητρα τοις Ηλείοις και τους Ευαοιοις. συμμαχια αν ειη εκατον ετεα, αρχη δεκατω. ει δε τι δεοι, ειτε επος ειτε εργον, συνειεν αν αλληλοις, τα τε αλλα και παρα πολεμου. ει δε μη συνειεν, ταλαντον αν αργυρου αποτινοιεν τω Δι Ολυμπιω οί αν δεδηλημενοι λατρεύομενων. ει δε τις τα γραφειη τη αν δηλεοιτο, είτε της ειτε τελεστης

ειτε δημος, εν τω εφιερέιω αν ενεχοιτο το ενταυθα, γεγραμμενα. Ju .. dicent tamen doctiores, et, si quid probabilius habuerint, proferant.”:

Hactenus vir eruditissimus, cum quo de Olympiade xL vix consentire queo ; nullus enim intelligo qui tempus tam præcise definiri possit. Inscriptionem esse antiquissimam et literarum forma, et dialectus declarant; sed cum sileant de hoc fædere historiarum scriptores superstites, non capio qua arte, quave conjectura, potuerit vir doctissimus Olympiadis numerum ipsum assequi. Viscontius et Claverius, ille omnis omnino quæ ad literas et historias veteres pertinet doctrinæ promuscondus, hic Græcæ præsertim historiæ peritissimus, a me consulti, se mecum de tempore inscriptionis dubitare professi sunt.? Æri fædus inscriptum fuit

, more Græcorum, qui, jam a vetustissima ætate, in hoc metallum res memorabiles et acta publica incidi curabant. “In æde Cereris, ære incisæ, positæ leges tuerunt," Servius ait ad Æn. iv. 58. Quæ Servii verba Dutheilius in Memoriis Academia Inscriptionum t. 59. p. 207. mire intellexit, nempe de tribus illis antiquissimisque Triptolemi legibus. Acusilaus, teste Suida, Genealogias ex æneis tabulis scripserat, quas ejus pater invenisse ferebatur, dum quemdam domus locum foderet. Dicuntur Opis et Hecaergus, in Axiocho $ 19, e regionibus Hyperboreis in Delum asportasse æneas tabulas, in quibus de animarum post mortem conditione disertis verbis narrabatur. 'Alexandrum, cum per Lyciam iter faceret, tabulam æneam reperisse Plutarchus ait (Alex. § 17.) cui vetustis literarum formis oraculum inscriptum legebatur. Hæc exempla saltem ad id sunt idonea ut æris illum, de

quo

dicimus, usum confirment. Alia' sunt monumenta huc facientia, nec sublestæ fidei. Agrigentini Decreto publico, apud Van Dalium, quem vide (Dissert. Antiqg, p. 762, sqq.), et alios, Demetrium civitatis apógevoy xa euspyét av renunciantes, jubent actum hoc és xarxápata dúo incidi, quorum unum in curia exponendum erat, alterum ipsi Demetrio tradendum. Idem bonor eidem homini a Melitensibus publice tribuitur in Inscriptione ibidem legenda, similique clausula jubent triv a počeviav úvaypávas sis xarxepatu guo, quorum unum Demetrio detur. Inscriptiones Heracleenses, quas egregie Mazochius illustravit, æri fuerunt incisæ. Atque apud Oratores Atticos exempla sunt decretorum æri insculptorum. Legem, qua Arthmius Zélites infamia notatus fuit, είς στήλην χαλκήν έγραψαν Athenienses, notante Demosthene

2

• Vide Ephem. Class. t. xi. No. 29. p. 348.

Dubitat quoque J. M., qui in Classica Ephemeride t, 11. p. 349. obsérvationes nonnullas in hanc inscriptionem scripsit. Knighrius in eadem Ephemeride t. 13. p. 117. quum J. M. opinionem confutaret, faletur tamen " that the dates of all these very early monuments, anterior to authentic history, or beneath its notice, are extremely unceriajn.”

[ocr errors]

1

(Adv. Philipp. ii. p. 131. t. 1. Tauehn.). Atque Hipparchi proditoris effigiem æneam e basi detraxisse, et ex illa columnam conflasse qua in posterum proditorum nomina proscriberent, e Lycurgi Leocratea ($ 80.) discimus. Latinorum mos fuit similis. Gruterus (p. 204.) exhibet e tabulis æneis decretum Latino sermone de finibus regundis, et (p. 242.) Legem Regiam qua Vespasiani auctoritas constituitur et limitibus definitur, monumentum insigne. Qui Vespasianus, narrante Suetonio (cap. 8. ubi cf. interprr.), restitutionem Capitolii, quod bellis Vitellianis succensum fuerat, aggressus, “ærearum tabularum tria millia quæ simul conflagraverant restituenda suscepit, undique inves-, tigatis exemplaribus, instrumentum imperii pulcherrimum ac vetustissimum ; quo continebantur pæne ab exordio Urbis senatusconsulta, plebiscita, de societale et fædere ac privilegio cuicumque concessis." Alia omittan) ; et hæc, inquit, fuerant ipsa omittenda. Laminæ illæ æneæ in locis communibus, curiis, et templis appendebantur, legumque

“ verba minacia fixo , Ere legebantur ;" atque, ut verbis uta'r facetissimis Stasimi Plautini,

* Eæ miseræ etiam ad parieten) sunt fixæ clavis ferreis,

Ubi malos mores affigi nimio fuerat æquius.” i In Eliaca autem lamina sunt foramina duo, per quæ adacti clavi eam parieti forsan Jovis Olympici olim fixerunt. : Jam m Inscriptionis verba commentemur, quæ si illustranda sibi sumsissei Knightius V. Cel., otium mibi, opinor, magpum fecisset. -- Vers. 1. AFPATPA] De voce pýtpa, bwpixwrégus párpa, et, bic' aspirationin digamma abeunte, fpátpa, egerunt Mazochius ad Tab. Heracl. p. 234, Sturzius in Lexico Xenophonteo, auctores alii ab Albertio ad Hesychii 'Pörpai excitati, quorum notatis nonnulla adjiciam. Pýtpa vox est summæ in lingua Græca antiquitatis, et Doricæ fere dialecto propria ; quæ tamen in scriptoribus non Doricis nonnunquam reperitur, sed, ut videtur, ex imitandi studio vel ex affectatione verborum rariorum, atque styli quadam curiositate. Et statim Pseudo-Lucianus in Philopatride ($ 22.) dixit párpau moins achan: Gesnerus, cujus ad eum locum nota legenda est erudita, non meminerat verborum Homerici Ulyssis ad Eumæum, quæ sua fecit auctor dialogi hujus recentissimi:

'Αλλ' άγε νύν ρήτρην ποιησόμεθα. In Apologia pro mercede (§ 2.) Lucianus, sed yvýcios, hæc habet: και δη παραλαβων την ρήτραν, σύ ταύτα πρός με ο Σαβίνος ήδη λέγεις. Verba paparaßwy.tjü pritpar non sunt linguæ Lucianeæ : mutuatus est auctor formulam e notissimo Byzantiorum Decreto quod recitat

« AnteriorContinuar »